En toen was er nog maar 1 reizende zus over... Jee, wat gaat het snel!

Katrien is alweer aan het werk en ik ben al op de helft! Echt niet te geloven... kan ook bijna niet meer bijhouden wat ik allemaal doe, dus ik gahet eerst maar eens op papier zetten!

Hoe is het allemaal met jullie? De Nederlanders die ik hier tegenkom en op vakantie zijn, hebben het allemaal over die hele koude winter met zoveel sneeuw in Nederland! Geen idee waar ze het over hebben

Na kerst op Bali te hebben gevierd en onze geslaagde kerstmaaltijden naar binnen te hebben gewerkt (heerlijk die crab, kreeft en andere visjes die we op hebben!), werd het tijd voor Katrientje om haar tas te pakken en terug te gaan naar huis. Slik.... dan ging het avontuur voor mij alleen, nu beginnen. Met een overvolle tas en een paar dikke tranen, Katrien uitgezwaaid (wat was het super he zussie

Gelukkig was er bij terugkomst in het hotel nog een vriendinnetje over! Milli en Franzi waren de dag voor Katrien namelijk ook vertrokken. Samen met Anna ben ik naar Ahmed gereisd. Het doel was daar: duiken! Er ligt schipwrak van de tweede wereldoorlog van de Japanners daar in het water, waar allerlei koralen zijn opgegegroeid. We hebben twee duiken in en rond het schip gemaakt. Doordat het schip heel open is, kan je er doorheen zwemmen. En dat geeft echt een onwijze adrenalinekick, kan ik je zeggen! Ik keek omhoog en zag de voorkant van het schip boven me! Het zicht was goed en we hebben superveel gezien! Zo was er een hele zwerm vissen (grijs/zilver) die om je heen komen zwemmen! Echt wel een stuk of 200 denk ik! En van te voren hadden we op de foto al kennisgemaakt met de 'huisbaracuda'. Deze woont al heel lang in het schip en is gewend aan duikers om hem heen.. zeiden ze! Op een gegeven moment zagen we hem nog echt ook! Anderhalve meter lang en met zijn bek open.... wahahaaaa, supercool! En verder zoveel kleuren en vormen om je heen... wow!

Na het duiken zijn Anna en ik meteen op een scooter gestapt! Het zou het laatste dagje Bali zijn voor mij en ik wilde nog wat zien. We hebben een paar uur gereden en zijn twee keer, tot op onze onderbroek natgeregend! Maar dat mocht de pret niet deren... De rijstvelden waren er zeker niet minder mooi om! Echt een superleuke dag, die mij veel vertrouwen gaf voor de komende periode!

Vanuit Ahmed zijn we met de boot naar Gili Trawagan gegaan. Daar was ik al geweest maar omdat Kuta (Bali) ons niet zo'n leuke bestemming leek voor oud en nieuw (heeeeeeel veel dronken Aussies), opnieuw de overtocht gemaakt. Na een tijdje zoeken, bleek dat het toch lastig was om een goedkope kamer te krijgen voor oud en nieuw. De prijzen waren spontaan met 100 procent gestegen deze dagen! Uiteindelijk een veel te dure kamer genomen maar we waren blij dat we iets hadden.

Op oudjaarsavond hebben we op het strand een gebbq't visje op, en speelde er op de achtergrond een livebandje! Toen Anna en ik besloten hadden dat het tijd werd om te dansen, kwamen we 3 Zuid-Afrikaanse jongens tegen, die we eerder al in Bali hadden ontmoet. Gezelligheid dus! Met wat bier, een hele hoop goede (en dronken)voornemens, heel veel regen (om 23.30 uur begon het te spoelen), enveel gezellige mensen om me heen, was het een oud en nieuw om nooit te vergeten! En dat we elkaar al gelukkig nieuwjaar hadden gewenst voordat de rest van de kroeg ging aftellen, is dan ook niet meer zo erg!

We waren zo slim geweest om op 1 jan om 7.30 uur de boot te nemen naar Lombok. We wilden geen tijd verliezen en slapen zouden we toch wel, waar we ook waren. De tocht was errug zwaar en wat waren we blijtoen we in ons hostal in Sengigi waren!Diedag hebben weniet zo heel veel meer van het eiland gezien. Een filmpje kijken op het dakterraswas een goed alternatief!

De volgende dagvoelden we ons weerhelemaal goed en hebben we besloten om het eiland te gaan verkennenmet de scooter.We haddende smaak te pakkenvan het scooterrijden (echt zooo heerlijk) en zijn helemaal naar het zuiden van Lombok gereden. Daar Kuta (niet die van Bali, maar van Lombok)beach bezocht endaarna langs allerlei kleine weggetjes weer teruggerden.Onderwegveel gestopt omtte genieten van alles om jeons heen:koeien die midden op straat staan en absoluutniet voor je aan de kant gaan. Oude vrouwtjes die hard werken in de rijstvelden en kindjes die blijven zwaaien. Dit gecombineerd met palmbomen aan de kant van de weg, heuvel op en heuvel af en uitzicht op de kust.... ik wil jullie niet jaloers maken, maar wat was het tof!!!!!

Het avondeten liep wel een beetje in de soep die avond. Ik dacht een lekker kippetje te hebben besteld (op z'n Indonesisch), maar kreeg een 20 minuutjes later een heel gefrituurd kuikentje op mn bord! Alles zat er nog en aan... Hoewel ik echt niet zo flauw ben met eten, durfde ik hier echt niet aan te beginnen. Maar snel een ommeletje besteld... altijd goed.

Anna ging na drie dagen Lombok terug naar Bali om Ubud te bezoeken. Ik was daar al geweest en besloot om een ticket naar Denpasar te boeken en vanuit daar meteen door te reizen naar Bondowoso in Java. De afstanden zijn allemaal niet zo groot, maar het was me toch een aardige zit. Taxi in, Vliegtuig in, taxi naar busterminal, bus naar de ferrie, van de boot weer terug in de bus, overstappen op een andere bus, de tuk tuk in naar het eerste hotel en uiteindelijk weer de tuk tuk in naar een ander hotel om te kijken of die iets beter was. Na 12 uur reizen, met alleen een landkaartje van Java in mn hand, was ik er! De mensen in Indonesie zijn zoo lief. Ik hoefde elke keer maar het begin van de stad te zeggen waar ik heen wilde, en ze sprongen met 5 tegelijk op om me te helpen. Dit gaat dan als volgt: De ene zegt dit (versta ik natuurlijk niet) en de andere allemaal wat anders (denk ik dan). Dan gaan ze er eerst een minuut of 10 over discussieren wie nou dan wel niet gelijk heeft, terwijl ik op mn dooie gemakkie wacht totdat iemand de knoop doorhakt en de andere er dan toch ook wel mee eens zijn dat dit de beste optie is. Dan word ik bijna letterlijk aan de hand genomen en naar de bus/of ander vervoersmiddel gebracht, die ik nodig heb. Echt supergrappig en zonder reisgids kom je er dus ook echt wel! Volgens mij ben ik zelfs in het hotel beland waar Anette en Gerald ook hebben geslapen (hotel palm, groot en met zwembad). Daar kwam ik pas later achter!

In Bondowoso was verder niets te doen en dus ging ik mijn tocht verder regelen voor de volgende dag. Anette en Gerald hadden mij de tip gegeven om zwavelvulkaan Ijen te gaan bezoeken. Zo gezegd, zo gedaan! De volgende ochtend om 05.00 uur zat ik achterop een scooter bij een meneertje dat geen enkel woord Engels sprak maar het heel leuk vond om foto's van mij te maken (het liefst bij elk bloemetje en plantje wat we tegen kwamen.... om 5 uur 'sochtends!!!). Na 3 uur hobbelen, kwam ik bij een soort parkeerterrein waarvan je te voet verder moest. 3 km stond er op het bordje... kkdwd, dacht ik nog! Viel dat even tegen. Een hartsikke stijl pad en ergens in het midden dacht ik.... die vulkaan die moet godsakkers wel heeeeel mooi zijn!! Was mn lieve zus vast even vergeten om te zeggen.... maar goed, dat was haar meteen vergeven want eenmaal bovenaan stond ik bijna te springen van blijheid!!! Wat een geweldig uitzicht!! Een groen meer, een vulkaankrater met vele kleuren en een blauwe lucht (je moet echt de foto's zien)! Heb er heerlijk een tijdje gezeten en de zwavelwerkertjes geobserveerd. Ze lopen ieder twee keer per dag op en neer met wel 80 kilo zwavel in hun manden. Niet te geloven hoe ze dit doen!! De zwavel verkopen ze. Er wordt oa gebruikt in cosmetica en ze maken er bommen van!

Toen het begon dicht te trekken, ben ik weer naar beneden gaan lopen. En ik was nog geen50 m gedaald, toen ik, jaaaa hoor, Nederlanders hoorden! Haha, je komt ze echt overal tegen! Gezellig samen naar beneden gewandeld en we bleken in hetzelfde hotel te zitten. De middag lekker uitgerust bij het zwembad en daar kwamen we de volgende kaaskop tegen. Deze woonde de helft van het jaar in Java en nodigde ons uit om bijhem te komen eten. 's Avonds een heerlijk biertje gedronken en naar de verhalen van 'Jo' geluisterd. Hij vond het leuk om te vertellen (had vroeger bij de marine gezeten en heel veel gereisd) en wij na, een vermoeiende dag, helemaal niet erg om te luisteren. Iedereen blij dus en 'savonds weer tevreden naar mn bedje.

Na Bondowosokwamen we na een dag treinen (12 uur voor nog geen 3 euro... 'NS, eat your heart out!!') aan in Solo. Een klein dorpje in centraal Java. Het weer zat niet mee hier en na een dag door de regen te hebben gelopen eneen aantal, niet zo interessante,dingen te hebben bezocht.. vond geen van ons het erg om de dag erna meteen door te reizen naar Joghakarta, wat mijn laaste bestemming in Indonesie zou zijn.

Joghakarta is op zich zelf een niet zo'n hele bijzondere stad. Het is er druk met scooters,tuk tuks, auto's, paarden, bussen en voetgangers. Het hostal waar ik zat was wel erg cool. Veel op het balkonnetjes gezeten en mn boekje gelezen. Eerst ben ik naar de tempel van Borobudur gegaan. Een van de grootste buddhistische tempels in Azie.Wederom achterop de scooterkwam ik daar ergens in de middag aan. Onderwegwas het erg druk en het verkeer stond vast vanwegede slechte wegen.In november is vulkaan Merapiuitgebarsten in Java en de dorpen eromheenhebben daar nog steeds veel last van. Er is veel puinen as opgeruimd. Hele dorpen zijn verwoest toen deze vulkaan is uitgebarsten en op plekken waar eerst een dorp stond, waren nu alleen maar heel veelgrote rotsen en modder te zien. Doordat het veel had geregend was er in deze dagen weerveel modder en stenenvan de Merapi naar beneden gekomen en hadden opnieuw veel huizen en wegen beschadigd. Heftig om te zien hoor! Op de achtergrondstaat de Merapi erook nog steeds dreigend bij. Sowieso doordat hij zo groot is en je hem altijdziet en ook omdat er nog steeds een flinkrookwolk uitkomt. De schrikzit er goed in bij de mensen en ze waren bang dat het nog meer ging regenen, of nog erger dat hij misschien nog een keer gaat uitbarsten. De mensen hebben niet veel daar en willen dus niet hun huizenal verlaten. Het is vaak het enige wat ze hebben aan waarde..

De volgende ochtend heeeeel vroeg (je zou zeggen datje er beter in zou worden, naarmate je het vaker doet... in tegendeel!) heefthet mannetje van het hostal me naar een uitzichtpunt gebracht waar vandaan ik de tempelen de omgeving (met ook de Merapi) kon zien. Met een kopje warme thee en een banaan heb ik genotenvan de zonsopgang!! Het was daar zoooo stil, met alleen de geluiden van de vroege ochtend om me heen!Van zwart werd alles donkerblauw, daarna wit endaarnamet een beetje een oranje gloed van de zon! Geweldig mooi! De mist hingin de bomen wat het geheel een beetje een beetje 'spooky' maakte.Was echt eenspeciale ervaring!

Na 100 foto's verder, zijn we teruggegaanen heeft mn chauffeurtje me afgezet bij de tempel.Sommige delen van de tempel zijnze nog aan het schoonmaken en zijn dus afgezet. Voor de rest issie gewoonsupermooi,met veel buddha's (hou ik van;)) en andereversieringen!

Na een paar uurtjes was het op en ben ik met Anna (die inmiddels ook weer was aangesloten) teruggegaan naar Joghakarta. Daar hebik na nog een dagje sightseeing (we hebben ons niet laten overhalen om naar de'shadow-puppet-show' te gaan A en G,thanks voor de 'flop')voor de laatste keer gedag gezegd tegen Anna, want die zou nu echt weer naar hetkoude Belgie vertrekken!

Voor mij was het ook bijna gedaan met Azie en dat was toch wel een verdrietige gedachte! Azie is echt supercool! Indonesie is ook zeker op mijn lijstje met favorieten komen staan! Zeker nog eens naar terug! De 13e ben ik al vroeg op het vliegtuig gestapt om nog een nacht te verblijven in Singapore! Heb me daar weer kostelijk vermaakt (Katrien, waarom zijn we niet naar chinatown gegaan toen we er de 1e keer waren... super!).

Gisteren ben ik vanuit Singapore doorgevlogen naar Melbourne!! En na 4 maanden Azie is dat best een cultuurshok kan ik je zeggen! Jezus, wat is het hier duur!! En Jezus, waar zijn al mn Aziatische vrienden op straat! Het lijkt wel of ik heel dicht bij zit, maar ook weer niet! De mensen zijn anders tegen elkaar en ik val totaal niet meer op als toerist. Ga het nog missen straks... 'Missss, Missss, wanna buy?'. En nog wat... toen ik deze ochtend m'm dorm inliep, struikelde ik bijna over de sokken, pyjama, tassen, schoenen en weet ik veel wat van de buurman! Leve het backpackerswereldje in Australie!

Vandaag door de stad gelopen en het is hier ook wel weer heel mooi hoor. De charme van Azie is er niet meer, maar het heeft zeker een andere soort van gezelligheid. Het weer hielp me vandaag goed, een strakblauwe lucht!!

Morgen vertrek ik meteen om 3 dagen de 'Great Ocean Road' te gaan bewonderen!! Heb er heel veel zin in dus de volgende keer horen jullie daar zeker meer over!

Tot de volgende keer,veel liefs marleen

......en dat er maar veel wensen uit mogen komen in 2011!!

ps: ik heb nog veel meer foto's maar de pc wilt ze niet uploaden. Poging 25 stel ik nog even uit maar ze komen er zeker!